Tsja, we zien elkaar misschien niet even vaak meer, maar via deze site hoor je vaak genoeg van ons! Kom dus zo nu en dan eens kijken en lees wat ons overkomt/bezighoudt!

maandag, oktober 10, 2005

Waterputten in de rotsen


Waterputten in de rotsen
Originally uploaded by Iris en Rob.
De duikcursus:
Het stormde (windkracht 95km p/u.) al de hele nacht en de ochtend van mn (2e) 'ocean dive' nog steeds. Een duiktocht van een groep instructeurs was gecanceld vanwege het weer, maar zij gingen dan wel met ons beginnersklasje mee om toch nog wat fun the hebben die dag... God zij dank, want 5 instructeurs om ons heen hadden we wel nodig! Jullie hadden me moeten zien! Eerst rillend in de koude wind om half 9 'sochtend mn natte wetsuit van 5mm dik over mn bikini wringen, en daarna schuifelend achter de rest van de groep aan, met 8kg aan gewichten om mn middel en nog een duikvest met een zuurstofcilinder van 12kg op mn rug, en zo'n wetsuitmuts over mn kop... Ik kon gewoon niet sneller dan voetje voor voetje, het was echt komisch! Na toch de groep bereikt te hebben (zonder schoenen over het grint, daarna een lange brug over naar een 'bunkereilandje, afdalend over de rotsen) konden we dan eindelijk te water gaan....O-my-god! En de pijn op mn heupen en in mn onderrug (en elke andere spier in mn lichaam, ik geef toe het zijn er niet veel) is er nog niet minder op geworden, haleluja! Eerst wilde ik niet echt zinken, althans... m'n lichaam niet. Bijna iedereen zat al op zn knieen op de bodem van de oceaan, terwijl ze mij met twee man beneden probeerden te houden, dus nog maar wat extra gewichtjes in de zakken van mn drijfvest! Hoe beter je wordt in duiken, hoe minder gewichten je nodig hebt... zegt alweer genoeg over mijn prestaties lijkt me zo! Maar ik heb vorderingen gemaakt... na de eerste duik van 45min. kon ik in de tweede duik van 36 min. al rustig horizontaal een vlucht door het water maken. Maar een stuk of 6 supermooie vissen en een rog verder moesten we helaas weer aan land. En niet helaas omdat ik al half begon te bevriezen en rimpelen, nee helaas omdat de zwaarte kracht aan land iets te hard aan me trok! Door de enorme storm sloeg ik tegen de rotsen, instructeurs:"crawl on your hands and knees!" Het lijkt goddomme het leger wel! Maar een andere keus hadden we niet, want met je flippers kun je alleen achteruit of zijwaards lopen, laat staan klimmen! Ik greep me vast aan een rots, maar de terugtrekkende golven sleurde me zonder pardon terug de zee in en smakte me daarna nog twee keer tegen de rotsen. Verplettert onder mn gewichten en zuurstoffles lag ik daar als een uit het nest gevallen vogeltje, en ik lachte me scheef! Gelukkig voelde ik toen iemand mn flippers uittrekken, en mn gewichten riem van me af halen. Zelfs toen kreeg ik mn knieen niet onder mn lichaam, dus ook nog de zuurstofcilinder af, pffff...... Wat bezielt de mens om zich zo af te matten en op te tuigen voor een beetje 'sealife'? Don't know... maar ik ben nog steeds enthousiast! p.s. Zelfs de 5 ervaren instructeurs zeiden zulk weer hoogstens 2 keer per jaar mee te maken, dus volgende week beter! X Iris